Claude Colpaert, Revue & Corrigée, no. 133, September 1, 2022
Friday, September 30, 2022 Press


Joël Pagier, Revue & Corrigée, no. 133, September 1, 2022
Wednesday, September 28, 2022 Press
Il faudrait l’intégralité de la revue pour exprimer la singularité de cet album, capté en temps réel, et décrypter le message émotionnel véhiculé par ces deux femmes affamées de musique au point de braver les risques et les interdits d’une société malade et plus confinée que jamais.


Ken Waxman, Jazz Word, September 19, 2022
Friday, September 23, 2022 Press

Moving from improvisation to interpretation, Quatuor Bozzini (QB) with violinists Alissa Chung and Clemens Markel violist Stéphanie Bozzini and cellist Isabelle Bozzini bring their proven skills in dealing with and commissioning contemporary concert piece to four string quartet combination by American composer Tom Johnson. Concerned with minimalism, repetition and mathematical techniques, three of the creations are divided into tiny shards, some as brief as 14 seconds, with the turnarounds and breaks in all almost as short. Overall the performances are vastly more tonal and circular than those on the other discs. However it’s a testament to the QB’s skill that the four make rhythmic and fluid what could have been a series of academic exercises. The five-part Combinations for String Quartet for instance that opens the disc, is a monument to simplicity and beauty. Through many unison sections and seemingly endless pattern repetitions, sprightly and floating responses enter into the unfolding. The cellist even manages to suggest a foot-tapping rhythm. Moving on from the harsh and buzzing interruption in the fourth section, the piece ends with warmer, more moderate developments. Additionally, the concluding seven-part Formulas for String Quartet evolves with same sort of layered and lyrical interface. Including harder bass clef strokes and back-and-forth linear thrust, the QB creates something that is lyrical and almost flowery, but not at the expense of conscious projections. The penultimate VII confirms this with speedy glissandi that move from allegro to staccato, and the concluding VIII that displays slightly nervous, but never dissonant timbres that connect appropriately.

… it’s a testament to the QB’s skill that the four make rhythmic and fluid what could have been a series of academic exercises.


Ben Taffijn, Nieuwe Noten, July 26, 2022
Friday, August 26, 2022 Press

De samenwerking tussen Quatuor Bozzini en Oesterle duurt al zo’n vijfentwintig jaar. Op Quatuors verzamelde het kwartet Oesterle’s derde en vierde kwartet, uit 2010, respectievelijk 2019; Three Pieces for String Quartet uit 2016 en het oudste stuk op dit album, het uit 2001 stammende Daydream Mechanics. Ook Oesterle kiest er in dit stuk voor om te werken met repetitieve patronen, al is zijn aanpak wel kleurrijker dan die van Johnson. Het derde kwartet kreeg als titel Alan Turing en vormt een eerbetoon aan deze geleerde en zijn creatieve geest. En ook hier weet Oesterle prachtige kleuren aan dit kwartet te ontlokken, zo te horen nogal eens gebruik makend van een onorthodoxe speelwijze. Zo associeer ik de klanken in het prachtige tweede deel niet altijd direct met dat van een strijkkwartet. Zeer overtuigend klinkt ook het bijzonder ritmische derde deel. Het uit één deel bestaande vierde kwartet is wellicht wel het hoogtepunt van dit album. Met zijn geometrische figuren creëert Oesterle hier een bijzonder overtuigende klanksculptuur, uiterst genuanceerd en rijk geschakeerd. En zoals alle stukken op deze twee albums, wordt ook dit kwartet ongelofelijk goed uitgevoerd.

With his geometric figures, Oesterle here creates a particularly convincing sound sculpture, extremely nuanced and richly shaded.