actuellecd

Blog

Review

Ken Waxman, Jazz Word, November 1, 2022
Tuesday, November 1, 2022 Press

Adaptation of two of John Cage’s later aleatoric compositions in their own fashion, members of Montréal’s Quartetski stay true to the composer’s instructions while creating completely original works. With Four6 designed for any way of producing sounds and One7 created for pitched instruments playing sustained notes, Pierre-Yves Martel on electric bass and sine waves and Bernard Falaise on electric guitar plus bass clarinetist Philippe Lauzier and percussionist Isaiah Ceccarelli, both of whom also play synthesizers, construct electro-acoustic tracks of kaleidoscopic textures.

Since One7 wants instruments acting as one, Quartetski’s layered interactions concentrate into a pointillist vibrating mass by mid-point and propelled by altissimo reed whistles and voltage drones, stay that way until the end. Before that, organ-like synthesizer swells, guitar string plinks, unvarying chalumeau-register clarinet buzzes and percussion rolls corkscrew multiple pitches into the exposition before coalescing.

More individualism characterizes Four6 since multiple sounds are expressed and emphasized. Lauzier at points projects both subterranean body tube growls and repeated staccato shrieks; Ceccarelli sounds doorbell-like peals or cymbal scratches as often as bass drums thumps; Falaise’s effects pedal moves intermittent guitar twangs upwards; and Martel’s thick bass strums propel regularized rhythmic vibrations as well as focusing timbral evolution. Crucially, however, at certain moments, reoccurring harsh reed flattement confirm linear evolution.

Transforming interpretation into originality, Quartetski realizes the essence of Cage’s conception in a novel and unique form.

Transforming interpretation into originality, Quartetski realizes the essence of Cage’s conception in a novel and unique form.

Review

Ken Waxman, Musicworks, no. 143, September 1, 2022
Wednesday, October 26, 2022 Press

Transforming interpretation into originality, Quartetski realizes the essence of Cage’s conception in a novel and unique form.

Critique

Claude Colpaert, Revue & Corrigée, no. 133, September 1, 2022
Friday, September 30, 2022 Press

Review

Ken Waxman, Jazz Word, September 19, 2022
Friday, September 23, 2022 Press

Moving from improvisation to interpretation, Quatuor Bozzini (QB) with violinists Alissa Chung and Clemens Markel violist Stéphanie Bozzini and cellist Isabelle Bozzini bring their proven skills in dealing with and commissioning contemporary concert piece to four string quartet combination by American composer Tom Johnson. Concerned with minimalism, repetition and mathematical techniques, three of the creations are divided into tiny shards, some as brief as 14 seconds, with the turnarounds and breaks in all almost as short. Overall the performances are vastly more tonal and circular than those on the other discs. However it’s a testament to the QB’s skill that the four make rhythmic and fluid what could have been a series of academic exercises. The five-part Combinations for String Quartet for instance that opens the disc, is a monument to simplicity and beauty. Through many unison sections and seemingly endless pattern repetitions, sprightly and floating responses enter into the unfolding. The cellist even manages to suggest a foot-tapping rhythm. Moving on from the harsh and buzzing interruption in the fourth section, the piece ends with warmer, more moderate developments. Additionally, the concluding seven-part Formulas for String Quartet evolves with same sort of layered and lyrical interface. Including harder bass clef strokes and back-and-forth linear thrust, the QB creates something that is lyrical and almost flowery, but not at the expense of conscious projections. The penultimate VII confirms this with speedy glissandi that move from allegro to staccato, and the concluding VIII that displays slightly nervous, but never dissonant timbres that connect appropriately.

… it’s a testament to the QB’s skill that the four make rhythmic and fluid what could have been a series of academic exercises.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, July 26, 2022
Friday, August 26, 2022 Press

De samenwerking tussen Quatuor Bozzini en Oesterle duurt al zo’n vijfentwintig jaar. Op Quatuors verzamelde het kwartet Oesterle’s derde en vierde kwartet, uit 2010, respectievelijk 2019; Three Pieces for String Quartet uit 2016 en het oudste stuk op dit album, het uit 2001 stammende Daydream Mechanics. Ook Oesterle kiest er in dit stuk voor om te werken met repetitieve patronen, al is zijn aanpak wel kleurrijker dan die van Johnson. Het derde kwartet kreeg als titel Alan Turing en vormt een eerbetoon aan deze geleerde en zijn creatieve geest. En ook hier weet Oesterle prachtige kleuren aan dit kwartet te ontlokken, zo te horen nogal eens gebruik makend van een onorthodoxe speelwijze. Zo associeer ik de klanken in het prachtige tweede deel niet altijd direct met dat van een strijkkwartet. Zeer overtuigend klinkt ook het bijzonder ritmische derde deel. Het uit één deel bestaande vierde kwartet is wellicht wel het hoogtepunt van dit album. Met zijn geometrische figuren creëert Oesterle hier een bijzonder overtuigende klanksculptuur, uiterst genuanceerd en rijk geschakeerd. En zoals alle stukken op deze twee albums, wordt ook dit kwartet ongelofelijk goed uitgevoerd.

With his geometric figures, Oesterle here creates a particularly convincing sound sculpture, extremely nuanced and richly shaded.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, July 26, 2022
Friday, August 26, 2022 Press

Als er één strijkkwartet niet mag ontbreken in een serie over hedendaagse strijkkwartetten dan is het wel Quatuor Bozzini. Dit Canadese kwartet wijdt zich al decennia aan louter hedendaagse muziek en heeft reeds een groot aantal werken, vaak speciaal voor hen geschreven, in première gebracht. Eerder dit jaar verschenen albums met stukken van Tom Johnson, Combinations en Michael Oesterle, Quatuors op hun eigen label, als download te verkrijgen.

Tom Johnson hoort bij de belangrijkste componisten van de Amerikaanse minimal music, ook al is hij minder bekend geworden dan Phililp Glass, Steve Reich en Terry Riley, zijn muziek is er niet minder boeiend door. Muziek ook die het uiterste vraagt van een strijkkwartet. De repetitieve figuren die Johnson direct in het kwartet waar het album zijn titel aan ontleent, Combinations gebruikt, vragen om een perfecte instrumentbeheersing en een optimaal gevoel voor timing. In het eerste deel in een vrij hoog ritmisch tempo, in het tweede, het vierde en vijfde deel in een veel tragere samenhang, maar in het derde in een tempo dat veel weg heeft van een dans. Prachtig hoe Johnson hier samenhang creëert tussen de vier strijkers. Tilework for String Quartet heeft slechts één deel, speels maakt Johnson hier gebruik van de toonladder. Opvallend is het uit vijftien delen bestaande Four-Note Chords in Four Voices, een opvallend ingetogen stuk. Tot slot klinkt het uit acht delen bestaande Formulas for String Quartet, waarin Johnson wederom werkt met een serie bijzondere patronen. Sommige daarvan zijn zeer fragiel, zoals de eerste twee, andere zoals bijvoorbeeld de vijfde, zijn opwindend ritmisch.

The repetitive figures that Johnson uses from the outset in the quartet from which the album takes its title, Combinations, require perfect control of the instruments and an optimal sense of timing.