actuellecd

Blog

Kritik

Frank P Eckert, Groove, March 16, 2022
Monday, April 11, 2022 Press

Jean-François Primeau arbeitet im Kontrast dazu mit abstrakt gemachten Klängen analoger Synthese an einem kein bisschen abstrakten Projekt, nämlich der klanglichen Illustration der Tiefsee und ihrer faszinierend fremden Ökosysteme. Das passiert auf Voyages||Subaqua (Mikroclimat, 1. März) in einer adäquat faszinierenden Mischung aus virtuellen Wasserrauschen, Echolot-Pings, synthetischen Walgesängen und Wummern und Dröhnen im tiefsten Bassbereich. Ein tiefer Trip.

A deep trip.

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, April 2, 2022
Monday, April 11, 2022 Press

De invloed van John Cage op de hedendaags gecomponeerde muziek kan moeilijk worden overschat en in tegenstelling tot veel andere grote namen uit de vorige eeuw wordt zijn muziek nog opvallend vaak uitgevoerd, met als hoogtepunt de vorig jaar verschenen box van Apartment House met daarop alle zogenaamde ‘Number Pieces’, uitgebracht door Another Timbre. Maar er is meer. Ook Quartetski bracht onlangs twee ‘Number Pieces’ uit, bij Ambiances Magnétiques, te weten Four6 en One7 en bij Naxos verscheen vorig jaar de Cd American Percussion Works waarop Percurama onder andere ‘First Construction (in Metal) ’ uitvoert.

Apartement House nam dertien stukken op, ze komen hier morgen aan bod, in een bezetting tussen vijf en dertien leden (het eerste getal van de ‘Number Pieces’ duidt op het aantal uitvoerenden, het tweede op de volgorde binnen de stukken voor die bezetting. ‘Four6’ is dus het zesde stuk in een bezetting voor vier musici), Four6 en One7 vallen daarbuiten. Soms schreef Cage een stuk specifiek voor een instrument, meestal liet hij het echter open, iets dat ook geldt voor de twee stukken die Quartetski hier uitvoert. Four6 dat hij schreef in 1992, het laatste jaar van zijn leven heeft als aanduiding ‘four performers’. Het geeft dit bijzondere kwartet, bestaande uit percussionist Isaiah Ceccarelli, rietblazer Philippe Lauzier, Pierre-Yves Martel actief in de weer met de viola da gamba en diverse objecten en gitarist Bernard Falaise, de mogelijkheid Cage’ materiaal maximaal naar hun hand te zetten. De combinatie van percussie, objecten en rietblazers, viola da gamba werkt perfect, evenals die van akoestische en elektronisch, de elektrische gitaar van Falaise. One7, uit 1990, was dus bedoeld voor één instrument, keuze vrij. Dit kwartet houdt zich er niet aan, al klinkt het hier wel als een onlosmakelijke eenheid, waarbij met name die prachtige wolken van klank opvallen. Niet helemaal conform Cage’ wil, maar wel heel mooi gedaan.

This quartet […] sounds here like an inseparable unit, the beautiful clouds of sound being particularly striking.

Kritik

Frank P Eckert, Groove, March 16, 2022
Monday, April 11, 2022 Press

Das von Joane Hétu kuratierte Montréaler Label Mikroclimat beschränkt sich ebenfalls nicht auf Jazz, nicht mal im weitesten Sinne. Das langformatige Motile cilia (Mikroclimat) des Duos Ora aus Label Co-Betreiber Maxime Corbeil-Perron und Stéphanie Castonguay spielt zum Beispiel im von Industrial und Noise her denkenden Dark Ambient mit Überschneidungen zu modernen Post-Club-Experimenten. Aber eben mit den Werkzeugen der freien Improvisation und der elektroakustischen Komposition, semi-akustisch assembliert.

… plays in dark ambient thinking from industrial and noise with overlaps to modern post-club experiments.

Review

Stuart Broomer, The WholeNote, no. 27:5, March 4, 2022
Monday, March 21, 2022 Press

It’s free improvisation of a rare, sustained and tranquil beauty.

Review

Robert Steinberger, Vital, no. 1326, March 8, 2022
Thursday, March 17, 2022 Press

Ensemble SuperMusique is a small Canadian orchestra focussing on contemporary and mainly improvised music. Joane Hétu is a member of the ensemble and has composed the first piece that is presented here, Cléo Palacio-Quintin and Viviane Houle being the other two composers. All three pieces were created as an interplay between musical score and moving images. Essentially, if I understood correctly, the score itself was the moving pictures. As Danielle Palardy Roger rightly remarks in the liner notes, the visual part is lost in the audio recording. Supposedly it lives on in the music, but this would not be discernible to the listener. The title of the release, Sonne l’image = ’Sound the image’ (even better in English, due to the ambiguity it introduces), maps out the concept. All compositions were recorded in one set in Nov 2019.

La vie de l’esprit (Hétu) kicks off with a vocal part then moves into a thoughtful piece of interaction between piano and strings or wind instruments and percussion. The music erupts into hectic parts that involve more instruments from time to time (why is not known to us). With nearly 15 minutes in length, the piece builds little tension as it moves between the quiet and intense parts with little musical motivation. Fewer instruments and more tension might have been beneficial to the audio side of this event, though I did like the interplay with the electronic sounds and voices in the last third. Aléas: Révélations des pierres muettes (=revelations of mute stones) (Palacio-Quintin) creates the tension by starting and ending drone-like with a deep, vibrating tone that is then overlayed with sparsely set notes, then whispered voices are added. Instruments drop more notes here and there as the level builds and the whispers become audible voices. And then everything subsides again into the drone. I can, actually, conjure up imagery for this one. First Words (Houle) also uses voices (is this maybe the connecting element?) in a more ’instrumental’ way than the other two compositions. Again, there is more consistency in the piece. It moves from vocal beginnings to wind, wind instrument, percussion, sinewave generator, strings and others playing phrases, not just single notes, with the different instruments participating in creating a continuous backdrop from time to time (well balanced, not too often) interrupted by outbursts. The nicest one is the drum solo in the second half. It ends with a beautifully balanced succession of solo vocal, flutes, a racket of everyone, ebbing off into to flute melody.

It ends with a beautifully balanced succession of solo vocal, flutes, a racket of everyone, ebbing off into to flute melody.

Review

Mark Daelmans-Sikkel, Vital, no. 1327, March 15, 2022
Thursday, March 17, 2022 Press

Isaiah Ceccarelli is a percussionist and composer. Toute clarté m’est obscure (2013 with a revision in 2018) consists of three long pieces, each over fifteen minutes long, three written interludes, and two shorter pieces. Bourdons is a kind of group meditation on long sustained notes with fluttering dissonance in several instruments. Intermede 2 is scored for the lower registers in the ensemble, which creates a brooding atmosphere. The title piece is a setting of a fourteenth-century ballad.

Again long-sustained notes with ever-so-slowly shifting notes, creating chords that slowly evolve, but with added notes to create a moving sound carpet. This is not meant to be background music or muzak. The shortest piece lasts just 2 minutes, and it’s the most uplifting piece on the recording. It contains a jolting melody sung by the soprano accompanied by gentle and soothing chords. But the text counters this by stating that death surrounds us even in our lives. Seventy minutes long, it’s quite worthwhile to take the plunge and immerse yourself into Ceccarelli’s sound world.

Seventy minutes long, it’s quite worthwhile to take the plunge and immerse yourself into Ceccarelli’s sound world.