In Québec blijven ze verderboeren. Ophun gekende on beruchte eigenwijze manier. Montréal lijkt wel een geïsoleerd eiland waar muzikanten weliswaar contact hebben met de meest uileelopenda muziekgenres, maar waar creativitcit belangrijker is dan muzikale conventies. En zoiets valt alleen maar aan te moedigen. Ambiances Magnétiques, het label dat de spreekbuis is voor deze mizikkantengemeenschap, blijftmet de regelmaal van de klok cd’s uitbrengen. Haar doelpubliek is klein (nel als haar omzetcijfers wellichi). maar dal brengt ze niet van de streek. Haar cd’s verdienen immers aadacht. letwat minder is Les fleurs du tapis van L’ensemble Pierre Cartier. Het is een opname ult 1989 die echter nu pas aan de menssheid wordt voorgestold. De plaat is opgennomen in een kork. wat de sterko reverb van de opnamo verklaart. Muzikaal gaat het hier om jazz. Cartier. zelt een bassist, herstell met zijn kwartet de melodie in ere. Die zijn bij hem vemultig ungewerkt. Verschillende melodielijnen boisen voortdurend legen elkaar en klinken toch samen, wat veel zegt over het samenspel van do vier. Vanalie is er ook. Van ingettogen passages tol uptempo bebop of een swingritme. Wat niet belet dat de muziek soms te vrijblijvend klinkt.