Having previously dismissed this boy as a Christian Marclay-like arthouse wanker, I am forced to retract my opinion by this cd. Fluid sounding with plenty of textures to sink into. Apparently it’s all made with turntables, but you can’t tell. It’s even (gasp) Enjoyable to listen to!

Montréal turntable experimenter Martin Tétreault has never purported to wear a DJ mantle. He works with the tools of the DJ trade, sure, but he’s the only one ripping into the turntable mechanisms to make a niche tor his ood take on the old technology. La nuit où j’ai dit non tinds our hero with a stack ot 25 records and in an ambient mood. There is surreal brilliance in his mixes, papering the inside ot our skulls with coded messages and throwing the skeleton key into a deep dark nowhere. There is no one in the DJ trade like Tétreault; he should be heard and passed around and around at least 33. 3 tirnes per minute.

Zoats elke rechtgeaarde Québecois schakelt de kleine kalende man met de twinkeloogies viot over van het Frans naar het Engels met een lichte voorkaur voor het Frans. “Ik klink zo saai in het Engels”, voagt hij er droogjes aan toe. Het gesprek vindt plasts in L’Archiduc in hartje Brussel. In een hoekje zit schone jongen Mauro uit te zweten na een zoveelste signeersessie. De Evil Superstar zal er later even komen bijzitten. Uit de speakers klinkt een vrolijke jazzdeun. Van de bio van Martin Tétreault klopt geen zak dus schakelen we — gazien de beperkte duur van het intervlew — vlug over op een andere strategie en onderwerpen dc nieuwste cd van het Canadese fenomeen ann een grondig onderzoek. De visuele beelden en de gebaren mcet u er zelf bq bedenken.

La nuit où j’ai dit non

“Da’s de titel van miin nieuwste. Op de hoes zie je me opgerold in miJn bed’s morgens terwijl het al volop licht Is. Sommige mensen vragen me of ik een existentieel probleem heb. Het is een persooniqke titel die voor ieder iets anders betekent. Wat mq betreft: het is de lastste keer dat ik zotn cd meak. Ik zeg in de toekomst neen tegen zo’n cd. Als het the day I said no geweest was, had niemand vragen gesteld. Maar omdat het woord nacht erin voorkomt, denkt men dat het over een sexueel of een of ander eigenaardig avontuur gaet. Voor mqn volgende cd ga ik me richten op concrete muziek. “ (Tétreault verliest zich enkele seconden in een niet te vertalen stroom van klanknabootsingen om te illustreren hoe zqn concrete muziek klinkt… )

It’s been a long wait since extreme turntablist Martin Tétrault’s debut disc Des pas et des mois (1990), and this one is at the other extreme from Tétrault’s jarring bruitiste experiments. Composed entirely of improvisations on three turntables and 25 albums (Pierre Henry, Sound Effects, Close Encounters of the Third Kind…), La nuit où j’ai dit non gives off the spacey ambianceof an orchestra tuning up for the next century — and comes off more like electroacoustics than electronica. 7/10

• June 1, 1998