The New & Avant-garde Music Store

Blog

Kritiek

Ben Taffijn, Nieuwe Noten, April 16, 2018
Monday, April 16, 2018 Presse

Twee albums bracht het Canadese saxofoonkwartet Quasar Quatuor de Saxophones uit in 2016 bij Actuelcd: ‘Du souffle’ en De souffles et de machines. Maar bespreken kwam er maar niet van. Eeuwig zonde natuurlijk want twee schijven boordevol schitterende hedendaagse muziek. Maar ja, zo gaat dat soms. Dus nemen we nu revanche en duiken alsnog in het werk van dit boeiende kwartet dat werk van bekende en minder bekende componisten brengt.

Verschil zit er ook tussen de beide albums. ‘De machines’ in de titel van het tweede album slaat op het gebruik van elektronica ter aanvulling van het kwartet. Beginnen doen we dus maar met ‘Du Souffle’ en dan met het titelstuk van Philippe Leroux, een Franse componist. Het is een speels stuk dat Leroux baseerde op gedichten van Rainer Maria Rilke, waarin de vier saxofoons op wonderlijke wijze om elkaar heen cirkelen, alsof het vier deelnemers zijn aan een gesprek. ‘Levées’ van de vorig jaar op 85 jarige leeftijd overleden en ook hier bekende Canadese componist Gilles Tremblay is geschreven in opdracht van het kwartet. Het is een zeer expressief stuk in drie delen met een belangrijke rol voor de lage grommende tonen van de baritonsax, die in het eerste deel uit druk gekwetter bijna gekweld omhoog rijzen. Een imposant stuk vol verrassende wendingen. Van Jimmie LeBlanc, een jonge componist, eveneens afkomstig uit Canada, heeft het kwartet ‘Fil Rouge’ opgenomen, oftewel ‘rode draad’. De zeven delen hebben stuk voor stuk het woord ‘Rouge’ in de titel met een toevoeging als ‘vergetelheid rood’ en ‘onschuld rood’. Het zijn miniatuurtjes waarin het kwartet steeds een ander gedaante aanneemt, terwijl de stukken tegelijkertijd met elkaar in verbinding staan, de rode draad.

Pulau Dewata van de eveneens van oorsprong Canadese componist Claude Vivier stamt uit 1977 en is daarmee het oudste stuk op dit album. We kennen het in de uitvoering voor slagwerk, het werd in opdracht geschreven voor het McGill Percussion Ensemble maar Vivier heeft nooit het instrumentarium voor dit stuk dwingend voorgeschreven zodat het nu dus klinkt in een versie voor saxofoonkwartet. Het stuk ontstond na een reis door Bali die op Vivier diepe indruk maakte en is gebaseerd op het toonstelsel van de Balinese gamelan. Het is een aparte ervaring dit stuk ineens met dit instrumentarium te horen, saxofoons klinkend als slagwerk, werkelijk waar. Het is weer eens wat anders. Het laatste stuk van dit album is van onze eigen Louis Andriessen. ‘Facing Death’ heet het stuk dat hij schreef voor het Kronos Quartet en dat hier dus eveneens klinkt in een bewerking. De vroege bebop en dan met name de muziek van Charlie Parker inspireerde Andriessen bij het schrijven van dit stuk en dat hoor je meteen bij de eerste noten. Dit is geen jazz, maar is er wel heel duidelijk door geïnspireerd. De perfecte afsluiter.

Op het tweede album, De souffles et de machines horen we, zoals hierboven reeds opgemerkt, naast het saxofoonkwartet ook live elektronica, wat vanzelfsprekend een extra dimensie toevoegt. Bijvoorbeeld in Les pâleurs de la lune van Pierre Alexandre Tremblay, waarin we minutenlang een elektronisch voortgebrachte sinusgolf horen, naast mysterieus kleppenspel, tot die elektronica aanzwelt tot vervaarlijke proporties. Tremblay liet zich voor dit opdrachtwerk inspireren door de gedichtencyclus ‘Les Fantaisies de Gaspard de la Nuit’ van Aloysius Bertrand en verklankt deze bijzondere cyclus met glans. Pedro Rebelo is schrijver, componist, geluidskunstenaar en uitvoerder en schreef in opdracht van het kwartet Exposure 4.1 waarin de klanken van de saxofoons en de elektronica een bijzondere, ietwat vervreemdende relatie aangaan.

De eveneens uit Canada afkomstige André Hamel voegde bij Brumes matinales et textures urbaines een boeiend bijschrift: “After a night of pleasures and sensual delights, they were forced from their morning languor, showered, dressed, had a cup of coffee, ate and, without saying a word, rushed into the daily whirlwind of human activity.” Beluister het zeer beeldende stuk hieronder en je vindt het er allemaal in terug, inclusief de hectiek aan het eind. Tot slot vinden we het intrigerende tweeluik Outer Planes — Predator Drone MQ-1 van Wolf Edwards. Met het tweede deel geeft Edwards een politiek statement af. De genoemde drones worden door de VS gebruikt om terroristen uit te schakelen. Althans dat is de bedoeling want volgens diverse deskundigen gaat het maar liefst in 98% van de gevallen om onschuldige burgers!

Review

Stef, The Free Jazz Collective, April 1, 2018
Sunday, April 1, 2018 Presse

Sometimes we may move towards the fringes of jazz or free improv. This beautiful album is more avant-garde classical, yet nevertheless of posssible interest to the readers of this blog. The musicians are Ida Toninato on baritone sax, hailing from Strasbourg in France, and Jennifer Thiessen, playing viola d’amore, and hailing from Manitoba in Canada.

Thiessen is very active in modern classical music and in baroque music with the ensemble Cénacle, she even if she took some steps into pop music with her band Daily Alice.

Toninato comes from a more experimental background, exploring reverberant spaces with uncommon acoustics, with her solo debut album Strangeness Is Gratitude as a wonderful example of that approach. She also works with Ana Dall’Ara-Majek as Jane/KIN, creating performances that mix spatialisation and improvisation.

Their music is spacious, calm, intense, slowly and cautiously progressing, creating timbres and resonance and pursuing them further as they grow and change. In contrast to even modern classical music, there are no obvious patterns or melodies to discern, but a drone-like shimmering of solemn sounds that explore each other around a space of silence. Despite their differences in background and perspective, both musicians find each other perfectly in the deep and central register of their instruments, which are almost always played with a gentle traditional approach.

On the last track Toninato adds some wordless singing and even if I usually hate this, somehow it works here.

It’s great to hear two young musicians perform in a duo with unusual instruments and coming from different perspectives and continents, and find such a strong common ground and sound. The whole album is solid and with a clear central vision on their music: coherent, beautifully performed and with a unique sound. They find each other in the space between them, and they delight us. What more do you want?

The whole album is solid and with a clear central vision on their music: coherent, beautifully performed and with a unique sound. ****

Critique

Claude Colpaert, Revue & Corrigée, April 1, 2018
Sunday, April 1, 2018 Presse

Stridences enfin (mais pas que) chez les partenaires d’une belle rencontre entre le Français Xavier Charles (clarinette), l’Autrichien Franz Hautzinger (trompette) et les Canadiens Philippe Lauzier (clarinette basse), Michel F Côté (batterie) et Eric Normand (basse électrique et caisse claire). Enregistré en concert dans le cadre du festival Musique de Création de Jonquière (Canada), les huit plages de Torche! portent bien leur nom: captivants départs de feu, craquements toniques et belles incandescences, voilà de quoi devenir pyromane!

… captivants départs de feu, craquements toniques et belles incandescences, voilà de quoi devenir pyromane!

Review

Lawrence Joseph, Musicworks, no. 130, March 21, 2018
Wednesday, March 21, 2018 Presse

While his previous conceptual works, like Canot Camping, conjured paddling through streams, Jean Derome considers waves and currents of a different kind on Résistances — a paean to the hum, crackle, and fizz of electricity. After receiving its premiere at the 2015 Festival International de Musique Actuelle de Victoriaville, this work was recorded at the rehearsals and second concert performance at the Gesù Amphitheatre in Montréal in March 2017.

While the technical world of circuits may seem distant from the experience of communing with nature on a camping trip, both works share Derome’s primary modus operandi: find a topic, research its details and how to represent them through sound, invite a diverse group of top musicians to participate, and alternate composed sections with directed improvisation through the use of over 140 hand signals developed and refined over decades of experience.

A group of twenty veterans and relative newcomers to Montréal’s musique actuelle scene contribute to this sixteen-part hour-long work. The musicians play roughly equal numbers of electric and acoustic instruments, including various synthesizers, turntables, electric guitars, and basses, along with woodwinds, horns, strings, and drums. A group sound dominates throughout, and very little soloing. The instruments fuse well, with more textural similarity than one might expect from such a diverse lineup, the acoustic instruments’ extended techniques merging seamlessly with the electronics. Résistances flows through sections that range from minimalistic drones featuring 60 Hz buzzing to swinging big-band movements that positively surge with energy.

Résistances flows through sections that range from minimalistic drones featuring 60 Hz buzzing to swinging big-band movements that positively surge with energy.

Review

Stuart Broomer, Musicworks, no. 130, March 21, 2018
Wednesday, March 21, 2018 Presse

… this music has a quality of mystery throughout…

By continuing browsing our site, you agree to the use of cookies, which allow audience analytics.